Noon at ngayon, sabay tayo!

GALING SA ISANG KAPALITAN NG EMAIL ANG ARCHIEVE NA ITO SALAMAT
http://blogs.gmanews.tv/arnold-clavio/

"Heto ang KAPAYAPAAN na alam natin, noong wala pang KAUNLARAN...

Si Nanay ay nasa bahay pag-uwi namin galing sa paaralan;
Walang mga bakod at gate ang magkakapit-bahay, kung meron, gumamela lang; 10 sentimos o diyes lang ang baon: singko sa umaga, singko sa hapon;
Merong free ang mga patpat ng ice drop: buko man o munggo. Mataas ang paggalang sa mga guro at ang tawag sa kanila ay Maestro/a: 'Di binibili ang tubig, pwedeng maki-inom sa 'di mo kakilala. Malaking bagay na ang pumunta sa ilog para mag-picnic, o kaya sa tumana;Grabe na ang kaso pag napatawag ka sa principal's office o kaya malaking kahihiyan kapag bagsak ka sa exams; Simple lang ang pangarap: makatapos, makapag-asawa, mapagtapos ang mga anak... Pwedeng iwan ang sasakyan at ibilin sa hindi mo kakilala; wala namang lock ang mga jeep na Willy's noon. Mayroon kaming mga laruan na gawa namin at hindi binili: trak-trakan (gawa sa Rosebowl ang katawan at Darigold na maliit ang mga gulong, "sketeng" (scooter) na bearing na maingay ang mga gulong at de-sinkong pako para sa preno; patining na pinitpit na tansan lang na may 2 butas sa gitna para suotan ng sinulid (pwede pang makipag-lagutan); sumpak, pilatok, boca-boca, borador, atbp. 'Di nakikialam ang mga matanda sa mga laro ng mga bata: kasi laro nga iyon.Maraming usong laro at maraming kasali: laste, gagamba, turumpo, tatsing ng lata, pera namin ay kaha ng Philip Morris, Malboro, Champion (kahon-kahon yon!) May dagta ang dulo ng tinting na hawak mo para makahuli tutubi, nandadakma ka ng palakang tetot, pero ingat ka sa palakang saging dahil sa kulugo;Butas na ang sakong ng Spartan mong tsinelas - suot mo pa rin; Namumugalgal ang pundiya ng kansolsilyo mo kasi nakasalampak ka sa lupa. Sa modernong buhay at sa lahat ng kasaganaan sa high technology... di ba minsan nangarap ka na rin... mas masaya noong araw! Sana pwedeng maibalik... Takot tayo ngayon sa buhay. Kasi maraming napapatay, nakikidnap, maraming addict at masasamang loob... Noon takot lang tayo sa ating mga magulang at mga lolo at lola. Pero ngayon, alam na natin na mahal pala nila tayo kayat ayaw tayong mapahamak o mapariwara... Na una silang nasasaktan pag pinapalo nila tayo...Balik tayo sa nakaraan kahit saglit... Bago magkaroon ng Internet, computer, at cell phone. Noong wala pang mga drugs at malls. Bago pa nauso ang counter-strike at mga game boy. Tayo noon... Doon...Tinutukoy ko ang harang taga o tumbang preso kapag maliwanag ang buwan;Ang pagtatakip mo ng mata pero nakasilip sa pagitan ng mga daliri pag nanonood ka ng nakakatakot sa "Mga Aninong Gumagalaw" Unahan tayong sumagot sa Multiplication Table na kabisado na tin, kasi wala namang calculator. Pag-akyat natin sa mga puno; pagkakabit ng kulambo, lundagan sa kama; Pagtikwas o pagtitimba sa poso; pingga ang pang-igib ng lalake at may dikin naman ang ulo ng babae;Inaasbaran ng mga suberbiyo; Nginig na tayo pag lumabas na ang yantok-mindoro o buntot-page. Nai-sako ka rin ba? O kaya naglagay ka ba ng karton sa p'wet para hindi masakit ang tsinelas o sinturon? Pamimili ng bato sa bigas; tinda-tindahan na puro dahon naman; bahay-bahayan na puro kahon; naglako ka ba ng ice-candy o pandesal noong araw? Karera sa takbuhan hanggang maubos ang hininga; pagtawa hanggang sumakit ang tiyan; Meron pa bang himbabao, kulitis at pongapong? O kaya ng lukaok, susuwi at espada? Susmaryosep ang nadidinig mo 'pag nagpapaligo ng bata... Estigo santo kapag nagmamano. Mapagod sa kakalaro, minsan mapalo; matakot sa "berdugo" at sa "kapre;" Tuwang-tuwa kami 'pag tinalo ang tinale ni Itay kasi may tinola! 'Yung crush mo?'Pag recess: mamimili ka sa garapon ng tinapay - alembong, taeng-kabayo o biscocho? Pwede ring ang sukli ay kending Vicks (meron pang libreng singsing) o kaya nougat o karamel; Kung gusto mo naman - pakumbo o kaya kariba, mas masaya kung inuyat; Puriko ang mantika, at mauling na ang mukha at ubos na ang hininga mo sa ihip kasi mahirap magpa-rikit ng apoy. Madami pa...Masarap ang kamatis na piniga sa kamay at lumabas sa pagitan ng daliri para sa sawsawan; ang palutong 'pag isawsaw sa sukang may siling labuyo; ang duhat kapag inalog sa asin; ang isa-sang isubo ang daliri kasi puno na ng kanin... Halo-halo: yelo, asukal at gatas lang ang sahog; Sakang ang lakad mo at nakasaya ka kasi bagong tuli ka; o naghahanap ka ng chalk kasi tinagusan ang palda mo sa eskwelahan. Lipstick mo ay papel de hapon; Labaha ang gamit para sa white-side-wall na gupit; Naglululon ka ng banig pagkagising; matigas na almirol ang mga punda at kumot; madumi ang manggas ng damit mo kasi doon ka nagpapahid ng sipon, 'di ba? Pwede rin sa laylayan... May mga program kapag Lunes sa paaralan; May pakiling kang dala kung Biyernes kasi magi-isis ka ng desk. 'Di ba masaya? Naalala mo pa ba? Wala nang sasaya at gaganda pa sa panahon na yon... Masaya noon at masaya pa rin tayo ngayon habang ina-alaala iyon... 'Di ba noon...Ang mga desisyon ay ginagawa sa awit na "sino ba sa dalawang ito? Ito ba o ito?" 'Pag ayaw ang resulta di ulitin: "sino ba sa dalawang ito? Ito ba o ito?"... Awit muna: Penpen de Serapen, de kutsilyo, de almasen. How how the carabao batuten...Presidente ng klase ay ang pinakamagaling, hindi ang pinaka-mayaman; Masaya na tayo basta sama-sama kahit hati-hati sa kokonti; Nauubos ang oras natin sa pagku-kwentuhan, may oras tayo sa isa't-isa; Naaasar ka kapag marami kang sunog sa sungka; kapag buro ka sa pitik-bulag o matagal ka nang taya sa holen. 'Yung matatandang kapatid ang pinaka-ayaw natin pero sila ang tinatawag natin pag napapa-trouble tayo. 'Di natutulog si Inay, nagbabantay 'pag may trangkaso tayo; meron tayong Skyflakes at Royal sa tabi. Kung naaalaala mo ito... nabuhay ka na sa KAPAYAPAAN!Pustahan tayo, mga 'Igan, nakangiti ka pa rin, tulad ko!

Kailan Ka Huling Tumakbo?

Kanina habang nakasakay ako ng dyip na biyaheng BEL-AIR to WASHINGTON sa Buendia,may napansin akong dalawang magkaibigan na lalaki na nasa edad 20-25 taong gulang palagay ko ba ay empleyedo ng isang bigating kompanya sa makati oh di naman kaya pwede kung sabihin na Call Center Agent sila.
Habang nakahinto ang dyip na sinasakyan ko naaliw naman ako na pinapanood ang dalawa sa ginagawa nila dahil nkahinto lang naman din sila kita ko ang mga reakyon sa mukha nila kahit na hindo ko sila naririnig. Nagulat na lang ako ng bigla silang tumindig ng akmang makikipag karera oh sasali sa Marathon bigla silang nagunahan sa pagtakbo, kasabay naman ng pag andar ng dyp na sinasakyan ko.Tanging tanaw na lang at ngiti ang binigay ko sa dalawa na patuloy sa pagtakbo nang masaya at nakangiti.
Bigla ko tuloy naisip kailangan nga pala ako huling tumakbo? Hindi yung pagtakbo dahil may magnanakaw sa likod mo, hindi yung tumtakbo ka dahil late ka, hindi din naman yung pagtakbo na may hinahabol ka.Bigla ko tuloy naisip na marami pa lang kahulugan ang pagtakbo.
Matagal tagal na din pa lang hindi ako tumatakbo.
Iyong tatakbo ka na hindi mo namamalayan na nakasayad ang paa mo sa lupa, dirediretso at walang patid, iyon bang pakiramdam na hindi ka napapagod at wala kang iniisip ang gaan sa pakiramdam.Mas masarap sigurong tumakbo kasama ang kaibigan sabay niyong tatakbuhin ang kalye, ang kalsada oh kahit saan pwede, ang sarap siguro ng pakiramdam ng ganon, habang tumtakbo ka naiisip mo ang magagandang mga bagay teka baka naman sa Cartoons lang nangyayari iyon kina Heidi oh kaya naman kina Tom Sawyer.
Naalala ko na bata pa ako ng tumakbo ako ng ganito.Noong wala pa akong kilala kung hindi ang batibot lang.Noong hindi pa magulo ang utak ko. At higit sa lahat noon maluwag pa ang kapaligiran ko.Pwedeng pwede ka pang tumakbo ng payapa.
Ngayon ewan ko lang kung magagawa ko pang tumakbo ng may malayang isipan. Sa nangyayari kasi sa bansa natin,ewan ko lang kung may lugar ako sa Pilipinas para sa simpleng pangarap na ito
Sa panahon kaya na makakatakbo ulit ako sino kaya ang makakasama ko?
Excited na ulit akong tumakbo, tara samahan niyo ako :D

Proud to be Pinoy

Ako si Donna real name ko iyan pwede mo akong tawaging cielo, ciao o ladybarizta mga pet name ko dati hindi ko na appreciate ang pagka pinoy ko..
Wala akong paki alam sa Pilipinas,
wala akong paki alam sa mga balitawala akong paki alam sa mga pangyayari dedma ika nga..
.Dati ang tanong ko ano ba yong tinatwag nilang current events?
ano naman kung mababa ang piso?so kung ma impeach ang pangulo?
ano din kung magtaas ng gasolina?
may magagawa ba ako sa kidnap for ransom?!
maraming basura eh anu magagawa ko?
tuloy pa din naman ang buhay ko kahit magulo ang Pinas!
Basta alam kung hindi ako nagugutom at maypera ako wala akong paki alam sa inyo kahit na mag ka gyera pa wala ko ker!!
pero sa paglipas ng panahon na bago ang baluktod na pananaw ko unti unti kung na appreciate ang pag ka PINOY ko..
Paano isang Tao ang nag pakilala sa akin ng totoong kalagayan ng bansa natin....
Hindi ang nanay ko
Hindi ang tatay ko
Hindi ang kapatid ko oh kamag-anak ko mas lalong
hindi ang guro ko..at mga kaibigan ko...
Hindi ko napannod sa TV Nalaman ko sa isang Tao...kilala niyo din siya malamang
Kay BOB ONG...Dahil sa mga libro niya namulat akos a totoong kalagayan natin..
Kung anong totoong damit ng PILIPINAS
Kung anong kapintasan nito..
Kung gaano ito naghihirap..
.Kung anong totoong sakit nito...
kung anong unti uniting sumisira dito...
Sa kabila ng paglaganap ng sakit niya
Mas na appreciate ko din kung gaano siya kaganda
Natuklasan ko kung gaano ka kulay ng ating KULTURA
Naisip ko na wala ng mas gaganda pa sa bansang sinilangan ko
Masarap pa lang mag almusal sa umaga. Kaya Pilipinas bumangon ka na!
Masarap makipag siksikan sa edsa, sa makati at sa mendiola!
Masarap pa lang magbasa ng balita..
Masarap pa lang makarinig ng mga katagang

"KASAMA KAYO SA PINAGLALABAN NAMIN"

Masarap pa lang maki pag debate tungkol sa mga isyu sa ating bayankaysa magkulong at magbasa ng pocket book..
Masarap pa lang pilitin mong gumawa ng bagay na tama kesa gumawa ng mali....
Para sa akin wala ng sasarap pa sa pagbabalik tanaw sa kasaysayan
pagbabalik tanaw sa sinimulan ng kultura..
pagbabalik tanaw sa mga naunang problema at kung paano ito na solusyunan
pagbabalik tanaw sa mga nagawa ng dating pangulo...
pagbabalik tanaw sa nakaraang edsa 1,2,3
pagbabalik tanaw sa mga dating uso at ngayun ay nababalik na naman....

Hay kay sarap maging PINOY sana noon ko pa nalaman
Pag nakakakita ako ng nag taong nag tsimisan isa lang masasabi ko

"ay PINOY IYAN!!!"

Pag nakakita ako ng tambak na basura

"ay PILIPINAS nga ito.."

pag nakakita ako ng periodiko na hitik sa balitng krimen at politika

"ay sa bayan namin iyan"

Nakakalungkot isipin ano?
Pero gaano pa man tayu kagulomay isang bagay tayung hindi maitatago ang pagiging masiyahin natin.....
Santambak man ang problema mo..
Santambak man ang utang mo..
Kahit na malapit ka ng matanggal sa trabaho...
kahit na susunog ang bahay mo...oh may taning na ang buhay no...
isang bagay ang garantisado
NGINGITI KA PA DIN .... bakit?PINOY KA EH!!!
Kung may tatawag man sa atin na bobo tayo..papayag ka ba?
Siyempre hindi gagawa at gagawa ka ng 'paraan para patunayan na di BOBO ang PINOY....
Nakakalungkot ding isipin na maraming di proud na PILIPINAS ang bayan nila...
paano tayu babangon kung tayu mismo walang malasakit sa bayan..
walang nilalaan na pagmamahal..
ikinahihiya ang pinang galingan totoong maraming kapintasan ang Pilipinas.. pero kaibigan hahayaan mo na lang ba ang hamambuhay na kapintasan???!
Buti na lang hindi nakakapagsalita ang PILIPINAS pag nagkataon lagot tayo....
Salamat na din at may mga taong naniniwala na MABABAGO pa ang takbo ng ating bayan.
..Oh PILIPINAS BUMANGON KA!!!!
Salamat sa buong Kabataang Pinoy!Tatagal pa ito...
Maniwala tayo sa kakayahan nating maymagagawa tayong mga simpleng bagay para sa ating bayan.....
Salamat sa mga bagay na naging daan para mahalin ko ang PILIPINAS....

Atashin Chi (Ang aking pamilya)

Sa umaga pag sapit ng 8:30 kailangan nakaharap na ako sa TV channel 07kung nasa work naman ako need ko magmadali na umuwi para makahabol sa isang cute na palabas! Sinong nanunuod ng ATASHIN CHI dito taas kamay PM niyo ako magkakasundo tayu!!
Atashin chi ang salitang japanese na ang ibig sabihin ay AKING PAMILYA!although more on japanese culture ang pinapakita ditonakakatuwang panoorin yung ROLE nang NANAY dito di ko alam yung name niya eh!
Para kasing yung ibang Nanay eh may pagkakaparehas ng ugali sa nanay ni mikan! Lahat naman ng bagay ginagawa niya para sa pamilya niya yun nga lang minsan exagerated at mali ang nagiging outcome! Minsan sa sobrang busy nila nalilito na sila at doon nagkakamali na sila
Ooops hindi ko naman po sinasabi na mali mali ang mga nanay!lahat naman ng bagay para sa ikabubuti ng mga anak nila di ba?naalala ko noong high school ako nagulat ata yung mama ng friend ko agad kaming dumalaw sa bahay nila pinaghanda naman kami ng meryenda yun nga lang sa sobrang gulat ata yung pansit kanton naging instant noodles! hindi ko madescribe ang lasa hehehe =)si mama din minsan ganoon, nagkakamali pero hindi naman madalas hehehenoong bday ko naloka ako sa pagtuturo ng tamang pagbabalot ng lumpiang shang hai andyang maluwag yung pagkakabalot andyang kaunti yung laman andyang sobra yung laman hays! hehehe =) ayus lang din bonding time =)
Ilan sa favorite episode ko sa ATASHIN CHI
*yung bumili yung nanay ni Mikan!ng sour beans wehehehe pilit na pinapakain sa pamilya niya pero siya mismo eh ayaw kainin :D*yung episode na may construction site sa tabi nil*yung episode na may crush pala si YUZU kay sheena halili*actually lahat ng episode gusto ko wehehehe!
Marami pa sana ako sasabihin kasu mukhang boring na polahat ng atashin fanatics pm niyo akogawa tayo ng fans club hehehe!

*excited sa next episode**cute na cute sa nanay ni MIKAN mukhang itlog*
*bagu baguhin ang kagubatab, magsimula muna sa bakuran*

The Salty Coffee

He met her at a party. She was so outstanding, many guys chasing after her, while he was so normal, nobody paid attention to him. At the end of the party, he invited her to have coffee with him, she was surprised but due to being polite, she promised. They sat in a nice coffee shop, he was too nervous to say anything, she felt uncomfortable, and she thought to herself, "Please, let me go home..." Suddenly he asked the waiter, "Would you please give me some salt? I'd like to put it in my coffee." Everybody stared at him, so strange! His face turned red but still, he put the salt in his coffee and drank it. She asked him curiously, "Why you have this hobby?" He replied, "When I was a little boy, I lived near the sea, I liked playing in the sea, I could feel the taste of the sea, just like the taste of the salty coffee. Now every time I have the salty coffee, I always think of my childhood, think of my hometown, I miss my hometown so much, I miss my parents who are still living there." While saying that tears filled his eyes. She was deeply touched. That's his true feeling, from the bottom of his heart. A man who can tell out his homesickness, he must be a man who loves home, cares about home, has responsibility of home... Then she also started to speak, spoke about her faraway hometown, her childhood, her family. That was a really nice talk, also a beautiful beginning of their story. They continued to date. She found that actually he was a man who meets all her demands; he had tolerance, was kind hearted, warm, careful. He was such a good person but she almost missed him! Thanks to his salty coffee! Then the story was just like every beautiful love story, the princess married to the prince, and then they were living the happy life... And, every time she made coffee for him, she put some salt in the coffee, as she knew that's the way he liked it. After 40 years, he passed away, left her a letter which said, "My dearest, please forgive me, forgive my whole life's lie. This was the only lie I said to you---the salty coffee. Remember the first time we dated? I was so nervous at that time, actually I wanted some sugar, but I said salt. It was hard for me to change so I just went ahead. I never thought that could be the start of our communication! I tried to tell you the truth many times in my life, but I was too afraid to do that, as I have promised not to lie to you for anything... Now I'm dying, I afraid of nothing so I tell you the truth, I don't like the salty coffee, what a strange bad taste... But I have had the salty coffee for my whole life! Since I knew you, I never feel sorry for anything I do for you. Having you with me is my biggest happiness for my whole life. If I can live for the second time, still want to know you and have you for my whole life, even though I have to drink the salty coffee again." Her tears made the letter totally wet. Someday, someone asked her, "What's the taste of salty coffee?" She replied, "It's sweet."

ang kwentong ito ay natalisod ko kay shafter! salamat!